lundi 20 juin 2011

A132, slijk duiken...

(Vertaling door Annette hieronder)

Dimanche 12 Juin, cette fois, c'est avec Avalon que je pars à la recherche de la Lembrée sous-terraine. Un travail de Titan qu'ils mènent depuis plusieurs années.
Paul De Bie et Raf van Stayen m'accompagnent pour cette plongée.

Haaa la Grotte des Illusions... Paul hésite à l’appeler Grotte des Désillusions, mais je préfère Grotte des Ablutions...

Pour une fois, je me permets, les Avaloner’s ont fait les "cochons", ils ont bouché le siphon!!!
Une partie des gravats provenant de la désob pour arriver à ce regard sur la rivière encombrent bel et bien le siphon amont.

Qu’à cela ne tienne, Paul et moi attaquons par là, on va dégager un peu ces cailloux. Une demi heure plus tard, nous nous rendons compte qu’on va y passer la journée et je coupe cour en signalant que l’aval me semble particulièrement large.


On descend donc les bouteilles et c’est Raf qui prend le relais pour m’assister pour la plongée.

Je commence par l’amont, tète première, avec une bonne lampe à main et en mono bouteille pour tenter d’établir la potentialité de la chose. Après avoir retiré mon casque, pour me pousser un peu plus bas dans la diaclase, il me semble apercevoir un talus de glaise qui remonte. 5 centimètres de plus et je me retrouverais coincé, je sors.

Pour l’aval, je m’équipe complètement. Cela s’avère moins large que prévu... Quelques allers et venues en me tortillant dans la glaise et les sédiments du fond auront vite fait de tailler le sillon juste nécessaire à mon passage vers la suite. Très vite, mes pieds clapotent en surface de l’autre coté... Bingo!

Héé non, j’aboutis dans une cloche basse de plafond qui communique d’ailleur avec le départ par une fissure suffisamment large pour échanger quelques infos mais aussi un peu de matériel.

J’amarre rapidement mon fil pour qu’il ne se coince pas dans une fissure et je repars vers la suite.
Ca descend, assez franchement, le profondimètre affichera –2, donc –3 ou un peu plus pour le bout de mes orteils, les palmes étant restées en surface.
Ca lamine, ca coince, et ne nouveau une fissure verticale... Ca coince bien, mes pieds ne rencontrent que du vide mais mon bassin et mes bouteilles refusent rapidement d’aller plus loin... 8 mètres de fil déroulé.
Je remonte, réessaye, fouille, trifouille et fait plein de touille, c’est bien dans le prolongement de la diaclase que l’eau fout le camp, pfff... Un peu d’acharnement, mais rien dans les plafonds non plus...


Retour et débriefing auprès de mes compagnons frigorifiés... On remonte....
Non, je préfère profiter un peu de l’occasion pour m’acharner sur l’amont puisque l’aval ne veut pas m’Avaloniser.

C’est reparti pour la désob, avec casque, sans casque, sans harnais, ... Non, je n’ai pas enlevé la combi, par contre j’ai trouvé que le cul des bouteilles étaient très efficace pour casser quelques lames gênantes.
Tout ça pour descendre 30 centimètres plus bas, me rendre compte que le talus de glaise était surtout une Illusion, et  n’apercevoir aucune suite pénétrable...

Que des portes fermées cette fois, mais c’est ça aussi l’Explo!
Je ressors de l’A132, forcément déçu, comme Paul, mais content quand même car j’ai fait une chouette plongée avec des compagnons dévoués et tout aussi motivés que moi!


Merci à Annette VanHoutte pour la traduction que voici :

Vandaag ga ik samen met SC Avalon verder op onderzoek naar de ondergrondse Lembrée. Een titanenwerk waar ze al ettelijke jaren aan hebben gespendeerd.
Paul De Bie en Raf van Staeyen assisteren me bij deze duik.

Ha! De Grotte des Illusions… Paul twijfelt om de naam te veranderen in Grotte des Désillusions, maar ik verkies Grotte des Ablutions (rituele wassing)…

Voor een keer durf ik de Avalonners te bekritiseren: ze zijn superslordig te werk gegaan en hebben de sifon verstopt!!!
Tijdens de desobstructie die de doorgang naar de rivier opleverde, viel een deel van het puin de put in en dat verspert nu de sifon stroomopwaarts.

Dat geeft niet! Samen met Paul beginnen we de stenen te ruimen, maar een halfuur later zien we in dat het karwei een hele dag in beslag riskeert te nemen. Ik geef aan dat het genoeg geweest is en dat de sifon stroomafwaarts er mijns inziens veel breder uitziet.

De flessen worden in de put omlaag gelaten en Raf neemt de plaats in van Paul om me te assisteren.

Eerst waag ik toch een poging stroomopwaarts. Met een goede lamp in de hand en geëquipeerd met een enkele fles, duik ik met het hoofd eerst om de mogelijkheden te kunnen onderzoeken. Ik moet mijn helm afzetten om iets verder de diaklaas in te raken en zie precies een omhooglopende kleihelling. Nog 5 cm meer en ik zit vast, dus kom ik er terug uit.

Voor de duik stroomafwaarts equipeer ik me volledig. Al snel blijkt het veel minder breed dan ingeschat… Door een beetje voor- en achterwaarts te kronkelen in de klei en de sedimenten op de bodem, slaag ik erin een gleuf te graven. Die is net groot genoeg om mij toe te laten verder te gaan en al snel voel ik mijn voeten aan de oppervlakte klotsen. Bingo, ik ben erdoor!

Maar nee! Ik ben in een lage klok beland die langs een nauwe spleet verbindt met de basis van de put. Doorheen de spleet kunnen we informatie uitwisselen en zelfs wat materiaal doorgeven.

Ik maak mijn duiklijn vast opdat die niet zou komen vast te zitten in een barst en ga verder. Het daalt duidelijk en de dieptemeter zal -2 aangeven. Dus -3 m ter hoogte van mijn tenen daar ik de zwemvliezen aan de oppervlakte heb achtergelaten.

Het schuurt, het klemt en weeral een verticale spleet. Het is echt smal, met mijn voeten voel ik geen bodem maar mijn bekken en de flessen raken niet verder…
Ik ga even terug en waag een volgende poging. Ik wroet, woel en roer alles om. De omgewoelde klei vertroebelt het water dat duidelijk haar weg vervolgt doorheen de diaklaas, pffft… Nog een beetje hardnekkig verder zoeken, maar in de plafond vind ik ook geen doorgang…

Terug dan maar naar mijn bevroren assistenten om verslag uit te brengen … We gaan naar buiten…
Of toch niet! Vermits de sifon mij de doorgang weigerde en ik hier toch ben wil ik die stroomopwaarts toch nog grondig onderzoeken.
Wederom het puin ruimen onder water. Met helm, zonder helm, zonder harnas… Mijn pak heb ik toch maar niet uitgedaan. De achterkant van de flessen blijkt zeer handig om enkele vervelende rotsmessen weg te meppen.
Al dat gedoe om enkele luttele 30 cm lager te raken en tot de conclusie te komen dat de kleihelling die ik gezien had maar een illusie was en dat er geen verder doordringbaar vervolg is…

Jammer, deze keer stond ik enkel voor gesloten deuren, maar dat hoort nu eenmaal ook bij exploratie!
Even teleurgesteld als Paul kom ik terug uit de A 132. Toch ben ik blij omdat het een leuke duikervaring was en ik werd bijgestaan door toegewijde kameraden die even gemotiveerd waren als ikzelf!